De afgelopen maanden voelde het alsof er iets in beweging kwam. Het voelde alsof er eindelijk een plek ontstaat waar mensen die jarenlang ongezien bleven een (digitaal) thuis krijgen.
Lastige ouders
Mensen die vaak worden weggezet als rigide ouders, lastige collega’s of koppige kinderen/ volwassenen die “niet mee willen werken”. Terwijl dit gedrag niet gaat over dwars of manipulatief willen doen, maar meestal over angst. Angst om te falen, om kwijt te raken wat je lief is, om niet begrepen te worden. Of het verkeerde te doen. Angst die alleen maar harder gaat roepen wanneer je moet doen.
De cirkel is rond
Vandaag besefte ik, heel vroeg in de ochtend dat het cirkeltje rond is. Ik zag jonge Jocelyn en fluisterde naar haar dat ik dit ook van haar geleerd heb. Ik pakte haar hand en daar stonden we dan. Blij en intens kalm. Geen zware bijzaken meer.
Niet veel later belde ik Myneke, want de oprichting stichting moest gedeeld worden. Zij is het fundament van deze stichting. Een rots. Een spiegel. Een motor. Ik ben moker trots op haar, op ons, op het feit dat we dit avontuur aangaan met een team vol toppers om ons heen. Het voelt alsof we in één klap alle mensen uit de schaduw kunnen halen. Alsof we eindelijk het stof mogen afslaan en de vechtmodus een stukje zachter mag. Alsof er ruimte komt om adem te halen.
Het PDA Huis
Met Stichting Het PDA Huis en het werk vanuit Bonus & Bijzaak BV bouwen Myneke, mijn team en ik geen verdienmodel. Geen quick fix. Geen afstempelkaarten of grandioze bedragen voor IA gegenereerde boeken die vooral ruis veroorzaken. Wij bouwen een netwerk dat tijd neemt. Dat naast mensen staat. Mensen schoolt, begeleid & coacht.
Een netwerk dat begrijpt dat je het duizend keer goed kunt doen en dat één misstap genoeg kan zijn om een deur voorgoed dicht te slaan.
Wij bouwen en waarborgen iets wat past bij de kinderen en volwassenen met een PDA-profiel. En bij iedereen die om hen heen staat. Ook ambulant.
We bouwen verder
En ja, ergens zit ik vanavond ook even op mijn denkbeeldige karmabankje. Met mijn glutenvrije crackers, buffelmelkkaasie en een stevige rode wijn te dagdromen. De cirkel lijkt rond. Vandaag zie ik helder wat ik aan het bouwen ben. Wat wij aan het bouwen zijn. En hoe flipping vet het is om met elkaar uit de schaduw te kunnen stappen. Je ziet ons, wij zijn er! En dat voelt best heel ok! Sante sussie!
Lieve, lieve PDA’ers, neem je tijd. Ruim op wat je onzeker maakt. Leer samenleven met je angsten en gedachten. Je hoeft niets te fiksen, je hoeft alleen jezelf te blij
ven leren kennen. En weet dat ook met onze mooie breinen, hoe ingewikkeld ze soms ook zijn, wij op ons tempo “er” echt wel komen. Stiekem ben je al precies waar je moet zijn; in het hier-en-nu. Alleen daar heb je minimaal invloed op!
Het leven gebeurt, en ja, je moet er zelf doorheen.
Maar wij dragen het samen.
En vanaf vandaag kan ik zeggen;
EN HOE! #we did it!
Fijne week lieverds
Jocelyn
Vind je dat we goed werk doen? Wil je ons steunen?Kijk via STEUN ONS! hoe je dat kan doen.