Hoe laat ik mijn kind…..

1. Klusjes, taakjes en dingen die gedaan moeten worden zijn een demand. Je kind is PDA, dus demands zijn moeilijk.

2. Je wil niet dat je kind later hulpeloos is, dus wil je het nu aanleren. We weten nog niet hoe het uitpakt voor onze kinderen. Misschien is begeleiding/bescherming in wonen nodig. Misschien worden ze volledig zelfstandig. Hoe hard je voor (huishoudelijke) taken eist, heeft weinig effect op de uiteindelijke uitkomst. PDA-kinderen doen de taken niet, omdat het mentaal te veel is; fysiek is het voor de meesten gewoon mogelijk. Dus totdat de noodzaak en interesse er is, is het waarschijnlijk een strijd. Hoe meer er nu ruzie is over wat gedaan moet worden, hoe meer kans dat een “allergie” voor die taken ontstaat.

3. Run een low-fi huishouden. Richt het zo in dat alles zo gemakkelijk mogelijk gaat en zo min mogelijk werk is voor JOU. Ga ervan uit dat de volwassenen alles in huis moeten doen. Laat gaan wat je kan laten gaan. Dring jouw idee over wat nodig is zo min mogelijk op, bv. bed opschudden. In een bed kun je ook slapen zonder dat het netjes is gemaakt. Sommige ouders kiezen ervoor spullen niet te wassen als het niet in de wasmand zit. Sommige ouders gaan samen met het kind eens per week de kamer door om op te ruimen en was te verzamelen (body-doubling, dat maakt de eis minder voor sommige kinderen).

4. Denk na over de strijd die je hebt en welke stappen of coöperatie je met je kind kunt verzinnen om het te verbeteren. Niet automatisch “jij moet doen wat ik als juist acht”, meer zoals je met een (moeilijke) collega om zou gaan over iets waar je het niet over eens bent.

5. Lees je in over de lepeltheorie. Je PDA-kind is waarschijnlijk doodmoe en compleet over-vraagd. Als ze nog naar school gaan, kun je echt in je handjes knijpen, want de laatste meting van 2018 zegt dat 70% thuiszit. Dus kun je ervan uitgaan dat school alle energie kost.

6. Lees je ook in over fluctuerende capaciteit. Wat de ene dag wel lukt, gaat de andere dag niet. Door sensory overload voelt iemand zich misschien zoals jij je voelt als je ziek bent. Dan lukt het die dag misschien niet om de hond uit te laten

7. Tuurlijk, blijf proberen. En als ze wat dan ook doen om te helpen: fantastisch! “Heb je tijd, zou je me kunnen helpen, kunnen we dit even samen doen” kan werken, waar “je moet, ik wil dat je” alleen voor ruzie zorgt.

8. Acceptatie. Je kind heeft een onzichtbare nervous system disability (zenuwstelselbeperking). Hij ziet eruit alsof hij alles kan, maar eigenlijk komt er behalve gamen weinig uit z’n handen. Dat is nu eenmaal zo bij PDA kinderen. Hoe harder jij duwt, trekt of ruzie maakt, hoe erger het waarschijnlijk wordt. Geef veel ruimte, lees je in, laat zoveel mogelijk gaan, vergeef je kind en jezelf dat het allemaal zo ongebruikelijk is. “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat”

Succes

Zoals gepubliceerd in de supportgroep voor ouders van kinderen met PDA op 26-01-2025 door Izzy Moneypenny.

Leven met PDA is zo overweldigend dat daar hulp bij nodig is. Via onze pagina ‘Hulp bij PDA’ kun je hulp vinden.