Het verdriet

Daarom ga ik samen met jullie hier aan een reis beginnen om te kijken of we dit mogelijk kunnen maken. We beginnen deze week met een quote van Dr. Stuart Shanker, die is gedeeld door PDA North America.

Als je anders naar het gedrag van je kind leert kijken, zal je kind zich anders gaan gedragen. Je kunt het gedrag van je kind niet veranderen. Wil dat in andere gevallen nog weleens met dwang lukken, bij PDA lukt dat zeker niet.

Is er dan geen enkele manier waarop je het gedrag van je kind kunt beïnvloeden? Zeker wel, maar om daar te komen zul je eerst aan jezelf moeten werken. Je kunt het gedrag van je kind niet veranderen, maar je kunt wel je eigen gedrag aanpassen, waardoor je anders reageert. Als jij anders reageert, krijg je ook een andere reactie terug.

Veel ouders hebben te maken met verdriet of zelfs gevoelens van rouw, omdat hun kind anders functioneert dan verwacht. Je kind past niet in onze huidige maatschappij en kan moeilijk of niet voldoen aan wat er verwacht wordt. Het is normaal dat je daar verdriet van hebt, maar zolang je daar niet mee om kunt gaan en het een plek kan geven, krijgt je kind dat mee.

Kinderen en vooral PDA-ers trekken al snel de conclusie dat ze niet goed genoeg zijn of dat ze hun ouders verdriet bezorgen. Dit zijn grote emoties die ze vaak niet onder woorden kunnen brengen. Dit zorgt voor onbehagen, stress en angst. Allemaal dingen die jonge PDA-ers, maar ook pubers, niet aan kunnen. Als al die nare gevoelens niet verwerkt kunnen worden, kan dat zich uiten in de vorm van agressie, maar ook in de vorm van terugtrekken. Allemaal gedrag dat we zo vaak zien bij PDA.

Daarom is het zo belangrijk dat je als ouder iets doet met je verdriet en je gevoelens van rouw. Verwerk ze, zorg dat het een plek krijgt. Duw ze niet weg, leef er niet overheen, maar leer ermee leven, want het verdriet hoort erbij. Er komen iedere keer weer momenten dat je kind niet de reguliere weg kan volgen en dat doet pijn. Als het je maar niet lukt om je verdriet een plek te geven en je merkt dat je erin blijft hangen, zoek dan hulp.

Zoek professionele hulp als je dat nodig hebt. Er zijn coaches die je hierbij kunnen helpen, maar ook psychologen, maatschappelijk werkers, vrienden of familie. Het is maar net wat je nodig hebt en waar je je prettig bij voelt.

Om verder te komen op je PDA-reis zul je eerst dit aan moeten pakken, want de volgende stap is acceptatie. Als je zoveel verdriet hebt of nog in de rouw bent, gaat het je niet lukken om de situatie en dus je kind te accepteren zoals die is. En dan kun je niet verder werken aan het verbeteren van jullie situatie.

Ik denk dat dit voor nu genoeg stof tot nadenken geeft. Bij een volgende blogpost ga ik hier dieper in op chronisch verdriet. Als je naar aanleiding van deze blogpost met iemand wil praten over dit onderwerp, kun je een gesprek boeken bij Durkje. Zij weet als geen ander hoe dit verdriet voelt en hoe je het een plek geeft.

Ik wens iedereen deze week een uurtje voor zichzelf toe. Om iets leuks te doen of om gewoon even lekker te zitten suffen

Zoals gepubliceerd in de supportgroep voor ouders van kinderen met PDA

Vind je dat we goed werk doen?  Wil je ons steunen?  

Kijk via STEUN ONS! hoe je dat kan doen.




Met jouw steun en donaties kunnen we blijven groeien en meer ondersteunende diensten en programma's aanbieden aan de PDA-gemeenschap.