Wanneer je denkt aan de geboorte van je kindje, hoop je te zweven op die roze wolk.
Voor mij, als alleenstaande moeder (bewust alleenstaande mama), ervaarde ik deze al heel snel anders!
Kersverse mama van een mooi, gezond zoontje, maar tijdens ons verblijf in het ziekenhuis begonnen mij al enkele dingetjes op te vallen en mijn moedergevoel gaf vraagtekens bij: hoort hij zo onrustig te zijn? Is zijn alertheid wel passend, nu al? Waarom huilt hij zoveel? Schrikken van een deur die dichtslaat? Een auto die hard langsrijdt?
Hoort dit er allemaal bij?
Eenmaal thuis was het een opstapeling van zorg: huilbaby, slaapproblematiek (wilde continu mijn nabijheid), claimgedrag naar mij, paniek bij harde geluiden zoals een auto met harde uitlaat, bladblazers buiten, etc. Hij wilde nooit in de kinderwagen, het autostoeltje, eetstoeltje… alles was drama waarbij hij vastgezet werd.
Hulpinstanties leken weinig te kunnen betekenen. Osteopaat en kinderarts zeiden dat ik een gezonde baby had. En ik voelde mij onbegrepen en dacht dat het aan mij lag, dat ik mijn kind niet wist op te voeden. Ik ging mijn eigen research doen en kwam van alerte baby’s tot aan hoogsensitief kind uit en legde mij erbij neer dat dit het was.
De peuterspeelzaal en een ogen-opener.
De peuterspeelzaal was een bizarre tijd, want mijn kind kwam doodmoe thuis en kreeg ik (met behulp van wiegen) in slaap en sliep hij thuis 2 uren door, anders dan de hazeslaapjes die ik gewend was.
Hij leek het naar zijn zin te hebben en vond aansluiting bij andere kindjes. Daar kwam al snel verandering in. Van snel huilen tot sneller boos of sneller gefrustreerd tot fysiek kindjes bijten en knijpen. Maar ook thuis begon hij fysiek en agressief te worden naar mij of opa en oma, en bleven meubels en spullen soms niet gespaard.
Ik wist dat ik opnieuw hulpverlening moest inschakelen, maar nu kwam de hulpvraag ook vanuit de peuterspeelzaal, wat mij wel een beetje opluchting gaf. Want ik stond nu niet langer als alleenstaande ouder tegenover hulpinstanties. Ik had nu een groepje juffen achter mij staan.
Na thuisbezoeken en observaties op de peuterspeelzaal en diagnostisch onderzoek vanuit Youz, kwam er een tijdelijke diagnose uit: Ongespecificeerde neurobiologische ontwikkelingsstoornis (ASS- en ADHD-kenmerken).
Opluchting, maar toch ook niet?
Wat voelde als een opluchting, omdat er een diagnose was en ik dus mijn kind vanaf baby al goed aanvoelde, zat nu dan met de vraag: en hoe nu verder???
Hij hoefde nog maar een half jaartje totdat hij naar de basisschool kon. Na vervolggesprekken kwamen we er dan ook op uit dat hij naar een mkd kon met auti-klasjes waar hooguit 7 kindjes zaten. En wat bleek: hij kwam aan ontwikkelen toe. Maakte grote stappen vooruit; zijn leergierigheid en intelligentie namen toe en hij was daar op het mkd niet meer fysiek.
Thuis was het helaas een ander verhaal. Al helemaal toen hij naar het SBO (Speciaal BasisOnderwijs) kon. Zodra hij thuis kwam en er hoefde bij het spelen maar een blokje te vallen of iets ging anders dan hij in zijn hoofdje had, dan kreeg hij complete error en werd hij explosief van 0 naar 100.
Het was heel beangstigend om mee te maken hoe snel zijn emoties gedurende een dag konden omslaan!! Ik vergeleek mijn kind dan ook met Dr Jekyll and Mr Hyde, want hoe kon hij zo snel van een vrolijk kind en een clownesk gedrag veranderen naar bijna een explosief en fysiek kind???
Nog niet compleet en wel/niet medicatie?
Ik voelde dat de diagnose nog niet compleet was, want er ontbrak nog iets in wat mijn kind nodig had.
Ik had al alle hulpmiddelen en adviezen aangeschaft en toegepast: picto’s, duidelijkheid/regelmaat/ritme/structuur/voorspelbaarheid, het uittekenen op papier, time-timer en stoeltje, straffen en beloningsmethodes, geef me de 5 methodes, trampoline in de woonkamer, verzwaringsdeken/knuffel, ontprikkelen na school, sensorisch materiaal en noem het maar op. Maar ik kreeg de snelle frustraties en de lange meltdowns niet uit mijn kind.
Is medicatie voor zijn scherpe randjes dan echt zijn redmiddel? En ja, het werkte even en de fysieke agressie naar mij stopte, maar zijn boosheid nog niet! Ik ben op een avond lang gaan googelen naar de kenmerken en het gedrag van mijn kind en daar kwam het woord: “PDA” Pathological Demand Avoidance….
Onze nieuwe wereld
Ik heb die avond nog nooit zo lang gescrold, gelezen en van alles op papier gekrabbeld en het klopte gewoon. Ik heb gehuild van opluchting. Alles viel als een puzzelstuk op zijn plek!!
Maar dan komt ook de keiharde realiteit binnen, want hoe gaat het nu verder? Hoe gaan we ons leven en zijn toekomst nu vormgeven? Het is een hele nieuwe wending in je ideeën van opvoeding en meer aansluiting voelen in wat je kind nodig heeft. En in hoeverre ga je mee in wat moet en mag en in wat je kan loslaten?
Mijn zoontje is ook nog maar 5 jaartjes oud, dus is nog jong en sociaal-emotioneel nog veel jonger. Dus wat is nog leeftijd en wat is dan PDA?
We zijn met ons tweetjes langzaam op de goede weg, een start, maar we zijn er ook nog heel lang niet, want net als je doorhebt hoe een tactiek of de manier waarop je iets brengt werkt, kun je het de keer erop weer gaan bijschaven. Het is een leerproces, maar ik had dit met geen ander kind willen aangaan!
Want naast zijn PDA heb ik ook een heel warm, gevoelig en liefdevol kind!!! En ik zal hem altijd beschermen tegen de moeilijke, harde buitenwereld, met alle liefde!
Liefs, Manuela en haar 5-jarige zoontje
Kijk via STEUN ONS! hoe je dat kan doen.